تاریخچه

از ابتدای تشکیل دانشگاه‌ها و مؤسسات آموزش عالی در ایران، این مؤسسات هر کدام دارای هیأت امنای خاص خود بوده که ترکیب و وظایف آنان متفاوت بوده است. از اسفند ماه ۱۳۵۰ «قانون هیأت‌های امنای مؤسسات عالی علمی دولتی» به تصویب رسیده و هیأت امنای مؤسسات آموزش عالی و پژوهشی دولتی که براساس قانون هیأت امنای دانشگاه تهران به‌وجود آمده بودند، به‌صورت یکنواخت و هماهنگ براساس قانون مذکور تشکیل گردیدند.

ترکیب اعضای هیأت امنا براساس این قانون عبارت بود از: وزیر فرهنگ و آموزش عالی یا نماینده تام‌الاختیار وی و ۸ نفر از شخصیت‌های محلی و کشوری که بتوانند نقش مؤثری در توسعه مربوطه داشته باشند و به پیشنهاد وزیر علوم انتخاب می‌شدند. در مرداد ۱۳۵۳ اصلاحیه قانون هیأت امنا به تصویب رسید و وزارت فرهنگ و آموزش عالی مکلف گردید برای هر یک از دانشگاه‌های دولتی و غیردولتی و مؤسسات آموزش عالی و پژوهشی دولتی، هیأت امنا تشکیل دهد.

در سال ۱۳۶۷ قانون «تشکیل هیأت‌های امنای دانشگاه‌ها و مؤسسات آموزش عالی و پژوهشی» به تصویب شورای عالی انقلاب فرهنگی رسید. مطابق با این قانون، ترکیب هیأت امنا شامل وزیر، رئیس مؤسسه، ۴ تا ۶ تن از شخصیت‌های علمی، فرهنگی یا اجتماعی محلی و کشوری که نقش مؤثری در توسعه و پیشرفت مؤسسه مربوطه داشته باشند و نیز وزیر یا نماینده وزیر برنامه و بودجه بود.

در چهارمین نشست هیأت امنای دانشگاه‌های منطقه جنوب کشور مورخ 1371/10/20، مهندس رضاییان به عنوان رئیس دانشگاه بوشهر شرکت نمود. از این تاریخ، با حضور رئیس دانشگاه در نشست رسمی هیأت امنای دانشگاه‌های منطقه جنوب کشور (دانشگاه‌های فارس، بوشهر و کهگیلویه و بویراحمد)، این هیأت امنا به عنوان متولی اداره دانشگاه مطرح گردید.

دانشگاه خلیج فارس تحت پوشش هیأت امنای دانشگاه‌های منطقه جنوب کشور اداره می‌شد تا اینکه در اسفند ماه ۱۳۸۹، با تصویب وزیر علوم، تحقیقات و فناوری، دانشگاه خلیج فارس دارای هیأت امنای مستقل گردید.