بسم الله الرحمن الرحیم

غایتِ استیصال و غیظِ دست‌پروردگانِ مکتبِ منحطِ اپستین، به‌ویژه دولتِ جانیِ آمریکا و رژیمِ عاصب و غاصبِ صهیونیستی را می‌توان هم در واژگانِ آلوده‌ای که از حنجره‌های‌شان برمی‌آید شنید و هم در هجمه‌ ددمنشانه‌ای که علیه پایگاه‌های «ایرانِ جان» به راه انداخته‌اند، مشاهده کرد. آن‌گاه که ساحتِ دانش‌گاه را هدفِ بمب‌های سنگرشکن قرار می‌دهند، نیتِ شوم‌شان عیان می‌شود: زدنِ اصلی‌ترین کانونِ مقاومت و ایستادگی. اما زهی خیالِ باطل؛ چرا که بنیانِ «دانش» با بساطِ «بمب» فرو نمی‌ریزد. دانش‌گاهِ «شریف» با آوارِ بمب، «ضعیف» نمی‌گردد؛ بلکه بر صدر نشسته و «منیف» می‌شود.

امروز دانش‌گاه‌ها در کنار دیگر ارکانِ نظام، مجاهدانه به رسالتِ خطیر خویش که پرورشِ فرهیختگان و طراحانِ قدرتِ موشکی است، اشتغال دارند. با وجودِ ضیقِ امکانات و تلاطمِ ناشی از سایه‌ جنگ، پرچمِ آموزش در حیات و حیاطِ دانش‌گاه هم‌چنان مُهتزّ است. استادان و کارکنان با جِد و جهدی الهی، در کارِ تربیتِ آینده‌سازانی هستند که نه تنها بُنیان‌های تکنولوژیک را از نو پی می‌افکنند، بلکه هم‌چون ذوالقرنین، سدی پولادین در برابر یأجوج و مأجوج‌های زمانه خواهند ساخت تا این سرزمین را باشکوه‌تر از پیش، آباد و آراسته گردانند.

دانش‌گاهِ خلیج فارس به یُمنِ سرمایه‌های انسانیِ پُرتوان و مؤمنِ خود، اعم از اعضای هیأت علمی و کارکنان، به‌رغمِ آسیب‌های وارده بر کالبد و بنای خویش، مقتدرانه و نستوه، ریل‌گذاریِ دانش و معنویت را در راستای تربیتِ دانش‌گرانِ جوان ادامه می‌دهد. چه باک از شکستنِ شیشه‌ها؛ که به دستِ همین دانش‌جویانِ متعهد و ماهر، حصنی استوار و سدی سدید برای ایرانیانِ غیرت‌مند بنا خواهد شد؛ ان‌شاءالله. تنها کافی است مؤمن باشیم به کلامِ حق که فرمود: «إِن یَنصُرْکُمُ اللَّه فَلا غَالِبَ لَکُمْ» و کدامین نصر و ظفر، والاتر از آنکه از جانبِ «عزیزِ حکیم» بر دست‌های بندگانِ حق جاری شود؟